Op een dag, toen ik op de middelbare school zat, zag ik een jongen uit mijn klas die naar huis liep. Hij heette Kyle. Het leek of hij al zijn boeken droeg. Ik dacht nog: waarom neemt iemand al zijn boeken mee naar huis op vrijdag. Hij was vast een studie. Ik had mijn hele weekeinde vol gepland met voetballen en een feestje met mijn vrienden, dus ik haalde mijn schouders op en liep verder. Even verder op zag ik een groep kinderen naar hem toe rennen. Ze sloegen de boeken uit zijn armen en tackelden hem zodat hij in de modder viel.
Zijn bril vloog af en belande een paar meter van hem af in het gras.
Hij keek op en ik zag een vreselijke triestheid in zijn ogen. Ik had het erg met hem te doen. Dus rende ik naar hem toe. Hij grabbelde naar zijn bril en ik zag een tranen in zijn ogen. Ik gaf hem zijn bril en zei: 'die jongens zijn etterbakken.' Hij keek me aan en zei: 'Hé bedankt.'
Hij lachte breed. Het was zo'n lach die dankbaarheid toonde. Ik hielp hem zijn boeken verzamelen en vroeg waar hij woonde. Hij bleek vlak bij mij te wonen dus vroeg ik hem waarom ik hem nooit eerder had gezien. Hij vertelde dat hij hiervoor naar een privé school ging. Ik zou nooit omgegaan zijn met een jongen die naar een privéschool ging.
Al pratend liepen we naar huis. Ik droeg zijn boeken. Hij bleek een toffe jongen te zijn. Ik vroeg hem of hij zaterdag zin had om met mij en mijn vrienden te gaan voetballen. Hij wilde wel. We waren het hele weekeinde samen en hoe beter ik hem leerde kennen hoe aardiger ik hem vond. Mijn vrienden dachten er net zo over. Maandagochtend was Kyle weer op school met zijn grote tas met boeken. Ik ging naar hem toe en zei dat hij zo enorme spieren zou krijgen van die stapel boeken die hij iedere keer meeneemt. Hij moest lachen en gaf mij de helft ervan. De volgende vier jaren werden Kyle en ik dikke vrienden. Toen we wat ouder werden dachten we aan studeren. We gingen uiteindelijk allebei naar een andere vervolgopleiding. Ik wist dat we altijd vrienden zouden blijven, de afstand zou nooit een probleem zijn. Hij wilde dokter worden en ik wist het nog niet. Kyle was de beste van onze klas. Ik plaagde hem er aldoor mee dat hij zo'n studiebol was. Voor zijn eindexamen moest hij een speech voorbereiden. Ik was blij dat ik daar niet hoefde te staan spreken. Op de eindexamen dag zag ik Kyle. Hij zag er goed uit. Hij was een jongen die zijn weg had gevonden. Hij was groter geworden en was knap. Hij had meer afspraakjes dan ik en meisjes waren gek op hem. Tjonge, soms was ik jaloers op hem. Vandaag bijvoorbeeld. Ik kon zien dat hij zenuwachtig was voor zijn speech. Ik sloeg hem op zijn schouder en zei: 'Hé, jongen, je zult het fantastisch doen!' Hij keek naar me met een dankbare blik op zijn gezicht en lachte. 'Dank je,' zei hij. Toen hij zijn spreekbeurt begon schraapte hij eerst zijn keel. 'Eindexamen is een moment om degenen die je door moeilijke jaren heen hielpen te bedanken. Je ouders, leraren, klasgenoten, maar meest van allen je vrienden. Ik ben hier om jullie te vertellen dat een vriend zijn, voor een ander, het beste cadeau is dat je hem kunt geven. Ik ga jullie een verhaal vertellen.' Ik keek met verbazing naar mijn vriend toen hij het verhaal vertelde over de eerste dag dat we elkaar ontmoetten. Hij was van plan om dat weekeinde zelfmoord te plegen. Hij vertelde hoe hij zijn kastje leeg had gehaald zodat zijn moeder later niet al zijn spullen naar huis hoefde te sjouwen. Hij keek naar me en liet me een kleine glimlach zien. 'Gelukkig was ik gered. Mijn vriend behoedde mij ervoor zelfmoord te plegen', zei hij.
Ik hoorde een zucht door het publiek gaan, toen ze deze knappe en populaire jongen zo over zijn kwetsbare momenten hoorden vertellen.
Ik zag zijn ouders naar me kijken en lachen met dezelfde dankbare glimlach. Op dat moment besefte ik het belang van de hulp die ik hem toen geboden had. Onderschat nooit de kracht van je acties. Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen. Ten slechte en ten goede...